Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011 στις 11:43 μ.μ. Αναρτήθηκε από Spyridontas 0 Comments





(text in english follows the hellenic)
Θαύμαζε τον Kevin Schwantz “γιατί είχε την τρέλα να κάνει κάτι εκπληκτικό, ή να καταλήξει στην αμμοπαγίδα”. Θαύμαζε όμως και τον Eddie Lawson «γιατί ήταν σταθερός.Έτσι τώρα προσπαθώ να μοιάσω και στους δυο, νομίζω αυτό θα ήταν πολύ καλό!» (Bike, October 2011). Ο Marco Simoncelli αναζήτησε την ισορροπία αυτή και τα τελευταία του αποτελέσματα το αποδεικνύουν. Τα αποτελέσματα και οι στατιστικές όμως είναι ένα κομμάτι της ιστορίας. Προσωπικά θα τον θυμάμαι γιατί ήταν από τους χαρισματικούς και αφοσιωμένους ανθρώπους, που σε ξεσήκωνουν κάνοντας μια κίνηση που δεν πίστευες ότι μπορεί να γίνει. Και γιατί ήταν πάντα χαμογελαστος.
«Η αγωνιστική νοοτροπία της παλιάς σχολής είναι ο σωστός δρόμος – στην πίστα βρίσκεσαι για να παλέψεις», έλεγε στην ίδια συνέντευξη – και έφυγε ακριβώς με αυτό τον τρόπο, παλεύοντας να το σώσει μέχρι το τέλος. Είναι δύσκολο να καταλάβεις τη ζωή γιατί είναι ένα παζλ που λείπουν κομμάτια. Σήμερα χάσαμε ακόμη ένα. Αντίο Μάρκο..

He was a Kevin Schwantz fan “because he was a crazy rider who could do something amazing, or go in the gravel”. He also liked Eddie Lawson “because he was consistent. So now I try to become like both of them – I think this would be good!” (Bike, October 2011). Marco Simoncelli sought this balance and his latest results prove it. Results and statistics are one part of history. Memory is another. I will remember him as one of the charismatic and devoted people who make you cheer by achieving a move you thought impossible. And because he was always smilling.
“The old way to go racing is the right way – on the track you are there to fight” the same interview reads – and he did exactly that until the last moment, he tried to save it. Life is a puzzle difficult to understand because there are missing parts. Today we lost another one. Ciao Marco..

> photograph source: 58marcosimoncelli
> Jennie Gow

0 Responses so far.

Δημοσίευση σχολίου

    Followers